کشف پروتئین جدیدی در تار عنکبوت! - کنفرانس هکا

به گزارش خبرنگاران و به نقل از فیز، گروهی از پژوهشگران آمریکا و اسلوونی، پروتئینی را در شبکه تار عنکبوت یافته اند که بیش از این کشف نشده بود. آنها در مقاله پژوهش خود، در خصوص ابریشم عنکبوت درختی داروین(Darwins bark spider) و غددی که آن را ترشح می نمایند، شرح دادند.

ابریشم عنکبوت، پروتئینی است که توسط عنکبوت فراوری می گردد. پژوهشگران از سال ها پیش تاکنون، تحت تاثیر ابریشم عنکبوت ها بوده اند و در خصوص آنها به آنالیز پرداخته اند. هدف آنها این بوده که بتوانند این پروتئین را در آزمایشگاه بازسازی نمایند تا مواد جدید و محکمی به وجود بیاورند. این پژوهش جدید، بر عنکبوت درختی داروین، غدد فراوری نماینده ابریشم و ابریشم های فراوری شده تمرکز دارد.

عنکبوت درختی داروین، نوعی از عنکبوت های گردباف است که تارهای خود را به شکل یک چرخ دنده می تند. این عنکبوت نسبت به عنکبوت های دیگر، بزرگترین شبکه را فراوری می نماید.

پژوهش های پیشین نشان داده اند که عنکبوت درختی داروین، هفت نوع ابریشم را در قسمت های گوناگونی از شبکه خود فراوری می نماید. همچنین در این پژوهش ها معین شده که ابریشم این عنکبوت، محکم ترین نوع در مقایسه با عنکبوت های دیگر است. یکی از انواع این ابریشم، دراگلاین(dragline) نام دارد. پژوهشگران در این آنالیز جدید، گامی دیگر به سوی تحلیل ابریشم دراگلاین و غددی که آن را ترشح می نمایند، برداشتند.

پژوهشگران در این آنالیز، دو نوع آشنا از پروتئین اسپایدرون(spindroin) یافتند که در ابریشم بیشتر عنکبوت ها وجود دارد. اسپایدرون، پروتئینی است که ساختاری مارپیچی دارد و زمانی که به ابریشم جامد تبدیل می گردد، ساختار آن، پایداری مکانیکی بالایی می یابد. در این آنالیز، علاوه بر دو پروتئین شناخته شده موسوم به MaSp1 و MaSp2، پروتئین جدیدی کشف شد که MaSp4a نام گرفت.

پژوهشگران با آنالیز MaSp4a دریافتند که این پروتئین، مقدار زیادی از یک آمینواسید موسوم به پرولین(proline) را در خود جای داده است که می تواند عاملی برای قابلیت ارتجاعی باشد. این پروتئین، ترکیبات دیگری که در MaSp1 و MaSp2 وجود دارند نیز در خود جای داده که موجب منحصر به فرد بودن آن می گردد.

پژوهشگران دریافتند که غده ترشح نماینده ابریشم عنکبوت، از غده عنکبوت های دیگر بزرگتر است و می تواند سرنخی برای قدرت ابریشم عنکبوت باشد.

مقاله این پژوهش، در مجله Communications Biology به چاپ رسید.