تا به حال یک گورستان هسته ای را از نزدیک دیده اید؟، عکس

به گزارش کنفرانس هکا، عصر ایران نوشت: در زمان جنگ، احتیاج به نزدیک شدن به سطح آب یک نقطه ضعف بزرگ برای زیردریایی های دیزل-الکتریک است که باید هر چند روز یک بار این کار انجام دهند. از این رو، یک شکارچی زیردریایی شکیبا فقط باید منتظر بماند تا...

تا به حال یک گورستان هسته ای را از نزدیک دیده اید؟، عکس

نیروی دریایی آمریکا به ساخت زیردریایی های هسته ای برای حضور بدون محدودیت در اقیانوس های دنیا افتخار می نماید! در حال حاضر، تمام زیردریایی های نیروی دریایی آمریکا از انرژی هسته ای نیرو می گیرند.

  • پادشاه زوم دنیای گوشی ها/ نه اپل، نه سامسونگ و نه شیائومی

  • در جهنم سیاره زهره یخ پیدا شد

با این وجود، زمانی که یک زیردریایی هسته ای بازنشسته می گردد، راکتور آن باید به جایی برود، و سایت هنفورد (Hanford Site)، یک تاسیسات فدرال در شرق استان واشنگتن، این مکان محسوب می گردد.

امروزه، بیش از 130 محفظه بتنی حاوی سطوح خطرناک از تشعشع در ترنچ 94 (Trench 94) ذخیره شده اند و تعداد بیشتری نیز طی چد دهه آینده به آنها ملحق خواهند شد.

نیروی هسته ای نیروی دریایی آمریکا

نیروی دریایی آمریکا نخستین زیردریایی هسته ای خود به نام یو اس اس ناتیلوس را در سال 1954 به خدمت گرفت. نیروی هسته ای از دو جهت زیردریایی ها را متحول کرد: نخست، یک زیردریایی که از انرژی هسته ای نیرو می گیرد، برد نامحدود دارد. این به زیردریایی اجازه می دهد بدون در نظر گرفتن محدودیت سوخت، به سمت هر نقطه ای در اقیانوس حرکت کند. غذا و استقامت انسانی تنها عوامل محدود نماینده محسوب می شوند.

راکتور زیردریایی ها به طور معمول می تواند نزدیک به دو دهه با سوخت هسته ای اصلی خود کار کند و سوخت گیری دوباره هنگام حضور در حوضچه خشک یک گزینه است.

دومین مزیت زیردریایی های هسته ای در بیشینه مدت زمان حضور زیر آب نهفته است. زیردریایی های دیزلی حین غوطه ور شدن از باتری استفاده می نمایند زیرا زیر آب هوای کافی برای فعالیت پیشرانه های دیزلی وجود ندارد. این باتری ها باید به صورت دوره ای شارژ شوند و روشن کردن پیشرانه ها تنها راهی است که یک زیردریایی می تواند این کار را انجام دهد. در نتیجه، زیردریایی های دیزل-الکتریک باید به طور مکرر به سطح آب رفته یا تا عمقی بالا بیایند که امکان ارسال یک لوله نامحسوس به سمت بالا و دریافت هوا وجود داشته باشد.

در زمان جنگ، احتیاج به نزدیک شدن به سطح آب یک نقطه ضعف بزرگ برای زیردریایی های دیزل-الکتریک است که باید هر چند روز یک بار این کار انجام دهند. از این رو، یک شکارچی زیردریایی شکیبا فقط باید منتظر بماند تا یک زیردریایی به طور اجتناب ناپذیر به سطح آب نزدیک گردد.

نمونه های تازهتر که به نام سامانه های پیشران مستقل از هوا شناخته می شوند می توانند این دوره را تا چند هفته افزایش دهند، اما هنوز هم نمی توانند با زیردریایی های مجهز به سامانه پیشران هسته ای رقابت نمایند که به اکسیژن احتیاج نداشته و می توانند به طور نامحدود زیر آب باقی بمانند.

محصول جانبی خطرناک زیردریایی های هسته ای

در سال 1959، نیروی دریایی آمریکا آخرین زیردریایی دیزل-الکتریکی خود به نام یو اس اس بلوبک (USS Blueback) را به خدمت گرفت. از آن موقع، تمام زیردریایی های نیروی دریایی آمریکا از انرژی هسته ای نیرو گرفته اند که توانایی بی سابقه ای برای واکنش به بحران ها ارائه می نمایند. در خصوص زیردریایی های حامل موشک نیز امکان حرکت در زیر آب همراه با تسلیحات هسته ای بدون این که شناسایی شوند، فراهم شده است.

طی چهار دهه گذشته، این امر مواجهه با جریان ثابتی از زیردریایی های هسته ای بازنشسته را به همراه داشته است. به عنوان بخشی از فرآیند اسقاط، سوخت هسته ای برداشته شده و به آزمایشگاه ملی آیداهو فرستاده می گردد.

پس از آن، یک راکتور هسته ای به شدت آلوده باقی می ماند. زیردریایی های بازنشسته تکه تکه می شوند و بخشی که میزبان راکتور است برداشته می گردد. این شامل بدنه فولادی اچ وای-80، محافظ سربی راکتور، و اینکونل 600، یک آلیاژ فلزی مقاوم در برابر حرارت و تشعشع می گردد.

فرآیند اسقاط در کارخانه کشتی سازی پیوجت ساوند نیوال (Puget Sound Naval Shipyard) در برمرتون، واشنگتن انجام می گردد. محفظه های خشک استوانه ای برای میزبانی از راکتورها به خوبی آماده شده و سپس آخرین سفر خود را به سمت رودخانه کلمبیا تجربه می نمایند. محفظه ها در بندر بنتون تخلیه می شوند و سپس به سایت هنفورد واقع در شرق واشنگتن منتقل می شوند.

سایت هنفورد که به وسیله وزارت انرژی آمریکا اداره می گردد در سال 1943 برای پشتیبانی از پروژه منهتن تاسیس شد. هنفورد نخستین تاسیسات فراوری پلوتونیم در دنیا بود که این ماده را برای آزمایش هسته ای ترینیتی، نخستین انفجار هسته ای، و بمب هسته ای ملقب به مرد چاق که در ناکازاکی، ژاپن منفجر شد، فراوری کرد.

زمانی که محفظه راکتور به سایت هنفورد می رسد، به ترنچ 94، یک گود فضای باز با طول 305 متر منتقل می گردد. در حال حاضر، تعداد 136 محفظه روی گوگل مپس قابل مشاهده هستند که به طور منظم در پنج ردیف چیده شده اند.

این محفظه ها برای نگهداری از راکتورها تا 300 سال طراحی شده اند. به گفته نیروی دریایی آمریکا، در هر راکتور حدود 25000 کوری تشعشع به جای مانده است که احتمالا برای کشتن یک نفر در چند ثانیه پس از قرار گرفتن در معرض آن کفایت می نماید. اما این بعید است زیرا منطقه حفاظت شده و محفظه ها عمدا به گونه ای ساخته شده اند تا باز کردنشان سخت باشد.

با این وجود، محتویات محفظه ها خطرناک است. به لطف فرسایش رادیواکتیو، میزان کوری به تدریج کاهش می یابد اما هر محفظه پس از گذشت هزار سال همچنان حدود 250 کوری تشعشع خواهد داشت.

افزایش تعداد محفظه های راکتور

تعداد محفظه ها در ترنچ 94 با بازنشسته شدن نسل اول زیردریایی های هسته ای به طور پایدار طی سال های گذشته افزایش یافته است. محفظه های تازه از جریان آهسته بازنشسته شدن زیردریایی های کلاس لس آنجلس و جایگزین شدن کلاس ویرجینیا با آنها سرچشمه می گیرند.

هشت راکتور از نخستین ناو هواپیمابر هسته ای آمریکا یعنی یو اس اس انترپرایز در آینده نزدیک و در نهایت با افزایش سن ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز به آنها خواهند پیوست. در اوخر دهه 2020 شاهد بازنشستگی زیردریایی های موشک بالستیک و کروز کلاس اوهایو نیز خواهیم بود و راکتورهای آنها نیز راهی ترنچ 94 می شوند. در مجموع، ترنچ 94 طی 20 سال آینده احتمالا از 50 محفظه تازه میزبانی خواهد نمود.

  • چرا سفر به ماه 50 سال قبل موفقیت آمیز بود اما سال جاری بازنده شد؟

  • آمریکا یک سلاح تازه را آزمایش می نماید/ عکس

  • هیوندای مشکل پارک کردن را حل کرد / عکس

227227

منبع: خبرآنلاین
انتشار: 23 دی 1402 بروزرسانی: 23 دی 1402 گردآورنده: hecaconf.ir شناسه مطلب: 14188

به "تا به حال یک گورستان هسته ای را از نزدیک دیده اید؟، عکس" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "تا به حال یک گورستان هسته ای را از نزدیک دیده اید؟، عکس"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید